صداهایی پر از حرفـــــــــــــ

با صدای بلندی از جا برخواستم

شنیدم که شیشه ی پنجره خود را قابش میکوبد...

شاید میخواست بگوید :

                               جایم تنگ است

                               و یا اینکه مرا محکم تر در آغوش بکش

درخت همسایه خود را به دیوار و سایه بان میکوبید.

شاید او هم همدرد شیشه بود.....

گلها از وحشت کوبش , همه طناب وصلشان گسیخت...وحیاط پر شد از گلها و برگهای زیبا و تازه.

برخواستم و با تبسمی شیرین,نماز شکر بجا آوردم.